به آرامی گذر کردن

*** قرآن را بیاموزید که بهترین گفتار است و آن را نیک بفهمید که بهار دلهاست.***

نهج البلاغه خطبه ۱۱۰

ترجمه دشتی

این درخت بارور که سالهاست

بی هوا و نور مانده است

بازوان هر طرف گشوده اش

از نوازش پرندگان مهربان

وز نوای دلپذیرشان

دور مانده است:

آه اینک از نسیم تازه تبسمی

ناگهان جوانه میکند!

از میان این جوانه ها

جان او٫ چو مرغکی ترانه خوان

سر برون ز آشیانه میکند

در چنین فضای دلپذیر

دل هوای شعر عاشقانه میکند. مشیری

بهار مبارک.

نوشته شده در ساعت توسط معاصر |